PRAKTIJK SIGRID KARSSENS - HEALING ARTS THERAPEUT/DOCENT - ENERGETISCH THERAPEUT
De hybride kinderen
 
 
Deze pagina is in ontwikkeling. De komende tijd zal er meer informatie aan toegevoegd worden.
Op deze pagina worden de vele kanten van Hybride kinderen belicht. Ieder kijkt er op eigen wijze naar en heeft zijn eigen persoonlijke ervaringen.


        Hybride kinderen
        Hybride kinderen zijn kinderen die ontstaan zijn uit genetisch materiaal van mensen, gecombineerd met buitenaardse genen. De kinderen zijn zo hoog in trilling dat ze niet op aarde, maar in andere dimensionale werelden/ ruimteschepen, parallelle aardes leven. De genen die gemengd worden zijn op elkaar afgestemd. Wij als mens zijn niet alleen geïncarneerd op aarde, maar zijn tegelijkertijd ook gemanifesteerd op andere plekken/andere dimensies om onze levenservaring op te doen. Jij als parallel zelf kunt nogmaals op aarde rondlopen of bijv. als buitenaardse in een ruimteschip leven. Jullie hebben een ander jasje aan, maar de zielsverwantschap is hetzelfde. De kinderen worden gecreëerd vanuit afspraken met jouw zielsverwanten. De ouders zijn parallelle zelven van elkaar. Ontmoetingen met deze andere zelven laat een liefde vrijkomen die intens en onvoorwaardelijk is. Veel mannen en vrouwen hebben ingestemd om deel te nemen aan een van de hybrideprogramma's vanuit deze liefdesband. Twee keer per jaar wordt er een workshop gegeven speciaal gewijd aan het herstellen van het contact met jouw hybride kinderen.

        De twee sporen van de hybridisatie.
        De informatie die ik nu schrijf over onze hybride kinderen is beknopt. Over elke zin zijn artikelen te schrijven, of reeds geschreven. Het is niet mijn doel de diepte in te gaan -maar om een overkoepelende lijn aan te tippen in het hybride-programma.
        Zolang de mensheid bestaat, zijn er nakomelingen geboren die zichtbaar buitenaardse kenmerken hadden. In meerdere culturen is dit een heel normaal verschijnsel geweest. Denk aan het Oude Egypte, De Soumerische -, Inca- en Mayabeschaving. Dit waren culturen met een hoog bewustzijn, een hoge trillingsfrequentie. Hybriden zijn van alle tijden.

        In de eeuwen daarna zijn de aardse culturen niet is staat geweest de hoge vibraties vast te houden en heeft hybridisatie vooral plaats gevonden buiten onze waarneming. In andere dimensies en tijdlijnen.

        In het programma waar ik op vele manieren in deelneem -als Annunaki geneticus, mannelijke Yah Yel wetenschapper, lerares van hybride kinderen, eiceldonator, als menselijke moeder van hybride kinderen- zijn er twee sporen die gevolgd worden.

        Het ene spoor
        Het ene spoor vindt plaats op aarde. Reeds generaties wordt de vrouwelijke kant van mijn familie voorbereid, door het verhogen van haar trilling en het vergroten van bewustzijn. Dit, door middel van het manipuleren van de genen en het herstellen van gemuteerd DNA, via eicellen en foetussen in de menselijke lijn. Nieuwetijds kinderen zijn niet alleen van deze tijd. Reeds mijn overgrootmoeder en mijn grootmoeder hebben gemanipuleerde genen (toegevoegd buitenaardse DNA) om de zwangerschap van mijn moeder te kunnen volbrengen. Mijn moeder was een gevoelig, muzikaal kind met allergieën. Zij droomde vaak over bevallingen en ontmoetingen met baby’tjes die, hoewel zij hen niet verzorgd had, wel herkende als haar kinderen. Zij heeft angst voor het pad dat ik nu loop, vanuit haar onbewuste ervaringen die ze gehad heeft met buitenaardse visitaties. Zij is tachtig jaar.

        Mijn overgrootmoeder en grootmoeder stonden voornamelijk onder de hoede van Grey’s en Zeta. Mijn moeder en ik staan onder controle bij de nazaten van deze vruchtbare samenwerking. Het hybride ‘Yah-Yel’ ras: ontstaan uit Grey’s en menselijk DNA. Vanuit ons gezichtspunt levend in de toekomst.

        Iedere generatie is door hun opgewaardeerde DNA in staat om kinderen te baren die flink hoger zijn in hun lichtstructuren. Ook minstens twee van mijn kinderen zijn net na de bevruchting via hun DNA, in hun energetische lichtstructuren opgewaardeerd. Hun DNA bevat in het junk-DNA, haast 40 % buitenaardse genen. Hiermee brengen zij buitengewone bewustzijnsvelden, helingskwaliteiten en universele liefde op aarde. Veel kinderen met aangepast DNA zijn heel gevoelig, hebben allergieën,  symptomen uit het autistisch spectrum of krijgen een ander label opgeplakt. In werkelijkheid zijn het kinderen met bijzonder talenten en gaven, die nog niet de kans hebben gekregen om zich ten volle te ontplooien. Zij erkennen zichzelf nog niet in hun kwaliteiten en zien zich als een buitenbeentje. Zij worden nog niet gezien in hun werkelijke aandeel in de evolutie: Een constante infusie van bewustzijn, licht en liefde door hun Zijn.

        Het andere spoor
        Het andere spoor vindt plaats in andere dimensies, in andere tijdlijnen. Op parallelle aardes en ruimteschepen. Mensen reizen soms fysiek, veel vaker echter in hun energetische lichtlichamen. Als wij gedurende de droomtijd ons fysieke lichaam verlaten, reizen wij naar plekken waar wij ons manifesteren in ons hoger trillend lichtlichaam. Dit lichaam is op deze plekken reëel en tastbaar. Qua vibratie gelijk aan de daar aanwezige (buitenaardse) personen.  Ons DNA daar, is identiek aan ons fysieke menselijke lichaam dat ligt te slapen. Wij krijgen behandelingen -de wetten van zelfbeschikkingsrecht en keuzevrijheid volgend- waarbij genetisch materiaal genomen wordt. De liefde bedreven wordt. Hybride foetussen teruggeplaatst worden. Controles op zwangerschappen zijn en bevallingen plaatsvinden. Dit alles vindt plaats in ons lichtlichaam dat zijn opgedane ervaringen opslaat in het fysieke lichaam als we wakker worden.

        Doordat ons DNA constant in trilling toeneemt , veranderen ook onze ervaringen op deze reizen. Steeds vaker krijgen wij bewustzijn op het hybride programma en onze hybride kinderen, doordat ons bewustzijn meereist via meditatie, heldere dromen of uittredingen.
        De kinderen die gecreëerd worden, hebben meer dan 50% buitenaards DNA en zijn nog niet in staat zich op aarde te manifesteren. In het programma waar ik in participeer, worden kinderen geboren met steeds meer menselijk DNA. Zij hebben  hun 1e en 2e DNA streng sterk ontwikkeld -de genetische blauwdruk van emoties en manifestatie van het lichaam tot in de diepste materie. Deze kinderen worden klaargemaakt om op aarde te leven. Het doel is hybriden te ontwikkelen, die zich op aarde kunnen voortplanten en de aarde gaan helpen met haar ascensie, door aardes DNA templates te helen met hun eigen volledig geactiveerde DNA materiaal.

        In mijn ogen hebben veel mensen de afspraak gemaakt om dit hybridisatieprogramma te concretiseren. Onze nakomelingen worden voorbereid om zwangerschappen van kinderen met zeer hoge frequenties te kunnen volbrengen in hun fysieke lichaam, dank zij hun hoge trilling. Onze evolutie wordt versneld met als doel de aarde, binnen afzienbare tijd, klaar te maken voor ascensie.

        Er komt een moment dat onze kinderen of kleinkinderen in staat zijn, om een liefdesrelatie te hebben met deze -niet van de aarde komende- hybride familieleden. Dan zullen de twee sporen samenkomen en zich op aarde vermengen tot een nieuw menselijk ras. De werkelijke hoeders van de aarde.

                      ---------------------------------------------------------------------

        Hieronder een kwetsbaar stuk tekst over mijn bevalling van mijn jongste dochter Isabella. (Maart 2015)

        Noot Sigrid: Ik had als diepste wens uitgesproken dat ik de bevalling met bewustzijn mee zou maken en dat de man die mij verteld had, dat hij als een vader voor het kind zou gaan zorgen, erbij zou zijn. Tijdens een vliegdroom is het kind verwijderd. Mijn bewustzijn was op dat moment niet aanwezig bij de bevalling. Omdat alles buiten tijd en ruimte plaats vindt, is lineair bewustzijn op de bevalling ook niet nodig.

        Citaat volgende boek: 
        De bevalling
        Na de vliegdroom waarbij ik tegen allerlei daken aanvloog, is mij aangegeven, dat ik eerst het loslaten van mijn kindje mag verwerken en dat daarna de informatie over de bevalling wordt vrijgegeven. Of het echt lukt met het verwerken van het verlies van dit kindje, weet ik niet. Ik heb het uit mijn geheugen en mijn gevoel verbannen. Intussen eet ik uit een onbewuste frustratie elke dag te veel. Af en toe komen er flarden van herinneringen mijn dromen binnen en wordt de puzzel van het bevallen langzaam maar zeker gelegd. Zo droom ik opnieuw van een gel die ingebracht wordt. Als ik wakker word, weet ik dat dit de inleiding van de ontsluiting was. Ik droom dat ik daar ben en een zwangere buik van minstens 4 maanden heb. Ik zeg tegen een vrouw daar: ‘Zie je, ik ben zwanger en nu weet ik niet eens of het de zwangerschap is die op 11 november begonnen is, of dat het alweer een nieuwe zwangerschap is.’ 
        Op 12 maart droom ik dat ik een grote groep hybride kinderen lesgeef. Ik heb hen al vaker uitleg gegeven over de voeding die hier op aarde genuttigd wordt. Niet alleen het gezonde eten, maar ook wat mensen graag eten. Zoals een boterham met pindakaas. Ik deel per groep een bordje uit, waar ze vijf hapjes op mogen leggen. Bijvoorbeeld een hapje bami, een chipje, een hapje boterham met jam, schijfjes banaan. Daarna mogen ze met blinddoek om, bij elkaar gaan proeven en raden wat wij mensen eten. De hele schare kinderen is dolenthousiast en gaat aan het werk met het maken van hapjes voor elkaar.

        Ik loop naar een ander deel van de enorme overkoepelde ruimte en ga een verloskamer binnen. Inge ligt op een tafel te kermen en te kreunen. Ze is aan het bevallen en ik duw de aanwezige helpers opzij. ‘Ik hoor bij haar,’ zeg ik. Respectvol stappen ze achteruit en ik neem plaats bij haar hoofd. Als de nageboorte is gekomen, zegt Inge met plotseling omgeslagen emotie: ‘Zo, dat viel eigenlijk allemaal best wel mee.’ Een ondeugende glimlach verschijnt op haar gezicht, alsof ze iedereen voor de gek gehouden heeft met haar gekreun. ’Nu ben jij aan de beurt’, zegt een van de vrouwelijke begeleiders. Mijn droom maakt een tijdssprongetje naar een volgend puzzelstukje.

        Ik lig op een opgemaakt bed. Het hoofdeind staat schuin omhoog. Er komen vijf weeën, die niet te vergelijken zijn met de pijnlijke weeën in mijn aardse lichaam. Wel volgen ze kort op elkaar.  ‘We gaan nu rijden’, legt een begeleidster uit -een conclusie getrokken uit de kort op elkaar volgende weeën. Inge van daar -Xaia- is bij mij en loopt mee als mijn bed door een grote ruimte geduwd wordt, op weg naar de verloskamer. Zo bewust aanwezig ben ik in de droom, dat ik mezelf de opdracht geef: ‘Goed rondkijken! Ik wil het allemaal onthouden!’ Het overkoepelende dak waar we onder door rijden is zo hoog als in een grote loods. Buizen, luchtkokers en niet weggewerkte kabels lopen onder de metalen dakplaten. Hier is duidelijk geen vrouwenhand aan het ontwerpen geweest. De ruimte -zo groot als een fabriekshal- is ingericht op gebruiksgemak. Niet op gezelligheid. Voordat ik de verloskamer ingereden word, word ik wakker in mijn eigen bed. Nou! verdorie! Nu dacht ik bij de bevalling te kunnen zijn. Ik wil erbij zijn! Direct val ik weer in slaap, opgehaald door Xaia en droom verder over een volgend puzzelstukje. ‘We hadden het afgesproken, je mag erbij zijn. Kijk maar’, stelt Xaia mij gerust.

        Ik kijk op de ruggen van een compleet verlosteam. Grote chaos is er. Tussen de mensen door zie ik mezelf een verbitterde strijd leveren. Mijn barensnood negerend schop ik wild in het rond. Een kille, vastberaden destructiemachine. Tegelijkertijd schiet ik mijn lichaam in dat volledig is doorgedraaid. Het schemert rood voor mijn ogen. Kokende woede in mij. Een leeuwin die haar jong beschermt. Ik observeer de situatie van buiten de kring en ervaar het gebeuren vanuit mijn daar aanwezige barende lichaam. Het verlosteam is vertwijfeld en onzeker in haar handelen. Achteruitspringend proberen ze mijn trappen te ontwijken -vooroverbuigend mij sussend te kalmeren.
        Een lange man treedt naar voren. Luid verheft hij zijn stem. Ik verstar van het gezag dat hij uitstraalt. ‘Ik wist dat het zo zou lopen. Dit is totaal onverantwoord. Jij brengt jezelf en het kind in gevaar. Ik neem het besluit.De enige juiste oplossing. Je gaat nu de injectie krijgen.’

        Ik word wakker.

        Hoe kan het, dat ik van enthousiast en bereidwillig, omgeslagen ben in een niets ontziend monster? Dat is de vraag die me hierna bezig houdt. Er is één puzzelstukje dat ik nog niet ervaren heb. Het puzzelstukje van ontsluiting naar uitdrijving. Van het bed naar de verlostafel. Het puzzelstukje van nieuwsgierig bewustzijn naar instinctief verdedigend handelen. Wat is er gebeurd dat mij zo getriggerd heeft? In mij het dier wakker gemaakt heeft? De onbewuste frustratie die mij de laatste tijd te veel laat eten, heeft een gezicht gekregen. De galmende mannenstem klinkt de hele dag nog in mijn hoofd. Hoe durft hij zó over mij heen te walsen met zijn besluiten! De afspraken zomaar aan de kant te schuiven vanuit een mannelijke dominantie. Er klopt iets niet. Ik was op mijn kwetsbaarst. In barensnood. Dat is voor mij niet zomaar het moment om lekker een robbertje te gaan vechten.  Hij had het ook anders kunnen aanpakken. Mij plat spuiten was niet de enige oplossing. Maandag ga ik er met Inge en Paul naar kijken.
         
        Sessie met Paul en Inge
        Tijdens de sessie wil Paul graag de lange man zijn, die besloten heeft de opdracht tot de injectie te geven.  Hij voelt  het ongeduld, de agressie, de mannelijkheid, de daadkracht om op dat moment een beslissing te forceren. Een actie vanuit een groot hart. Niet alleen vanuit boosheid.  Paul trekt mij het ontbrekende puzzelstuk in als hij oppert: ‘De vader is dan wel niet aanwezig , maar Sigrid, dat is toch niet nodig? Je kunt het toch wel alleen?’ Hier word ik heel boos van. Ik kan het alleen, ja. Maar ik wil het daar niet meer alleen doen.

        (Het ontbrekende puzzelstuk): De bevalling zet door, ik word onrustig. De controle over mijn lichaam wordt overgenomen door het wee-opwekkende middel en binnendringende handen. ‘Ho! Stop! Waar is de vader? De vader moet erbij.’ De aanwezigen stoppen, maar de opgewekte weeën stoppen niet. ‘Waar is de vader? De vader moet erbij zijn.’ Ik weet niet wie de vader is in dit bewustzijn. Ik ken zijn naam niet -noem hem Ufo-Stefan- maar hoe heet hij hier? Hij moet het kind opvangen. ‘Laat ook maar! Het hoeft al niet meer. Als het zo moet!’ Ik voel boosheid opkomen. Als de man er nu niet bij durft te zijn … Ik heb hem nodig! Laat ook maar. Weer een wee. Kan ik zo meteen voor hém gaan zorgen. Auwauwauw, ik heb hem nodig. Mijn lijf gaat door met bevallen. De gynaecoloog  gaat weer verder met de handelingen. ‘Donder op met je instrumenten! Blijf van me af! Blijf van mijn kind af!’

        Oeroude angsten komen naar boven. Het wegnemen van mijn kinderen. Ik schop iedereen van me af. Woedend op iedereen die mijn grens overgaat. Woedend op de vader die ontbreekt. Het kind en mij moet beschermen en geruststellen. Woedend omdat het niet op mijn tempo gaat. De weeën zijn niet natuurlijk en volgen elkaar veel te snel op. Ik kan mijn lichaam niet meer laten stoppen met bevallen. De paniek slaat toe.

        De lange man komt binnen en geeft luid zijn commando’s.  Spreekt mij streng corrigerend toe. Hij is de vader. Ik wil dat hij de vader is. Hij kan mij geruststellen. Hij weet wat er moet gebeuren. Zijn hand heb ik nodig. Nee niet doen! Geen injectie…
         
        Tijdens de sessie kom ik erachter dat ik voortdurend tegenstrijdige signalen geef. Als ik zeg: ‘Het hoeft al niet meer. Laat ook maar.’ Dan bedoel ik eigenlijk: Schiet op, ik heb hem nodig! Buitenaardsen nemen alles letterlijk. Zij raken in de war. Ik voel hoe de vader niet meer weet wat er van hem verwacht wordt. Deze eerste keer dat de vader erbij is, breng ik hem in verlegenheid. De afspraak was dat hij toch gewoon aanwezig moest zijn? Nu moet hij ook nog mijn hand vasthouden, mij bemoedigend toespreken, aanraken en vasthouden. Het ene moment wordt hij geroepen. Het volgende moment weggestuurd. Hij blijft verborgen voor mijn blik, maar ik voel zijn onzekerheid -het laatste waaraan ik behoefte heb in deze omstandigheden. De man herpakt zich. Eigenlijk is hij niet snel onzeker. Ik maak hem besluiteloos. Hij neemt vanuit een mannelijke daadkracht, dominant de beslissing die hij nodig vindt.

        De man spreekt mij streng toe. Dit brengt mij weer bij zinnen. De geschiedenis begint zich te herschrijven. Hij laat het verlosteam achteruit stappen. Dat geeft mij lucht. Ik stop met trappen en steek mijn hand uit. Tijdens dit herschrijven geef ik nog maar één signaal. Niet voor een moment, maar minuten lang. Kom bij me. Ik heb je nodig. Houd mijn hand vast. Het duurt even voordat Ufo-Stefan (Paul) mijn hand vastpakt. Dit geeft ons ontroering. Hij is de vader die mijn kind nodig heeft. ‘Ufo-Stefan. Kom helpen.’ Ik ontspan. Nu mag het kind komen. Samen ontvangen wij het kleine kindje. Een meisje, langer en al verder ontwikkeld dan mijn andere baby’tjes, maar nog steeds ontzettend klein. Met een begin van zwarte haartjes. De placenta blijft via de navelstreng verbonden. Voeding gaat nog een tijdje via de placenta plaatsvinden. Zo blijf ik toch voor een deel bij haar. Papa is er voor haar als ik weg ben. Tante Xaia ook. Nu klopt het. In mij is de bevalling geheeld. ’s Avonds in bed krampen mijn kaken en kloppen mijn holtes. Hoe moeilijk blijft het om het kosmische verdriet over het loslaten van dit prachtige meisje te kunnen delen en uiten in deze werkelijkheid.

        De volgende dag krijgt Stefan -Inge’s echtgenoot- via Ufo-Stefan de naam van zijn hybride dochter door. Isabella.

                            ------------------------------------------- 

         
        Hybride kinderen zijn kinderen die gecreeërd zijn door genetisch materiaal van mensen en genen van buitenaardsen samen te laten smelten. hierdoor ontstaan wezens die zowel menselijke als buitenaardse kenmerken en kwaliteiten hebben. Zij hebben hun thuis in andere dimensies, door hun verhoogde trilling kunnen wij hen niet met onze fysieke ogen waarnemen.
        In februari heb ik voor het eerst kennis gemaakt met mijn eigen hybride dochter en haar baby (zie fragment Hemels aarden: De baby).
        Hierna is mijn contact met hybride kinderen in een stroomversnelling geraakt met als hoogtepunt de vraag van hen:
         
        Wil je de mensen op de hoogte brengen van ons bestaan en ons herenigen met onze papa's en mama's.
         
        Hier kun je lezen waarom mijn motivatie zo groot is: Klik hier.

                            ----------------------------------------------------------

        20-10-2014




        Mijn nieuwste schilderijtje. Het verbeeldt een gebeurtenis van 33 jaar 
        geleden, toen Igor, de man met de puntoren, gehaald werd in een ruimteschip. Hier is hij net geboren. Ik was toen 17 jaar.

        Hier is mijn zoon Igor volwassen. Ik ken hem sinds 2012

                                          

                                       -----------------------------------------------

        Fragment uit mijn volgende boek 15-10-2014

        Woede

        De indalende ‘geheelde moederhart-lichthologrammen’, die horen bij het ‘Jezelf Heiligen’, maken aanspraak op talenten die ik zo een, twee, drie niet tot mijn beschikking heb. Onvoorwaardelijke liefde, geduld, mijzelf niet bemoeien met andermans proces; ik heb er mijn handen vol aan. Vooral geduld is met mijn vurig karakter, haast niet op te brengen. Hoe meer ik het beoefen, hoe sterker mijn ongeduld opspeelt en uiteindelijk omslaat in woede.

        Blinde woede. Ontembare woede in mij. Ik denk aan maart, waarin tegen mijn (persoonlijke) wil, de zwangerschap van een hybride kindje, mijn zoontje, voor mijn gevoel veel te snel beëindigd werd. Ik droeg dit kindje met zoveel vreugde en liefde. Het was zo fijn, zwanger te zijn van dit hoog in trilling zijnde baby’tje, dat op alle plekken van mijn wezen zo waarachtig, stevig en aanwezig voelde, behalve in 3D. Deze zwangerschap is zeven maanden geleden beëindigd in een andere dimensie en ik heb het kindje nog niet teruggezien.

        Het indalende ‘zich helende moederveld’ triggert sterk mijn gevoel van gemis. Waar is hij? Wie zorgt voor hem? Als hij te klein is om vast te houden, dan kijk ik wel naar hem. Als ik maar weet hoe het met hem is. Verwend door mijn contacten via uittredingen, weiger ik door middel van meditatie mij met het kind te verbinden. Ik wil niet ‘skypen’, ik wil echt contact! Ik heb er recht op. Het is mijn kind. Telepathisch roep ik: ‘Horen jullie mij! Horen jullie deze moeder wel?’ Ik weet zeker dat mijn begeleiders mij horen, maar er volgt geen enkele reactie. Na zoveel maanden is mijn geduld op. Ik word woedend. Ik weet dat ze alles horen. Ik weet ook, dat wat ik hier met bewustzijnskracht uitzend, daar ervaren wordt. Ik zal ze leren!

        Mijn bewustzijn verplaatst zich naar het ruimteschip waar het baby’tje gehaald is. In de cockpit raas ik in blinde woede rond! Schreeuwend: ‘Ik wil mijn kind zien, waar is hij! Ik manifesteer een houten stoel en timmer de besturingspanelen in elkaar. Alle bliepende en flikkerende knopjes gaan eraan! Aanwezigen duiken weg. ‘Ik geen controle, dan jullie ook niet!’ Bam! Een groot scherm gaat aan diggelen. Ineens sta ik in een eindeloos lange gang. Ik schop tegen de wanden, manifesteer een hamer en maak van de muur een poffertjespan, huilend en schreeuwend om mijn kind. Deze gang symboliseert mijn gevoel van totale uitzichtloosheid. Daarna ben ik in een lege kamer met een stoel, een eindeloos durende wachtruimte. Ik zak uitgeput op de stoel. Stilte. Dan staat Igor (de Yah Yelman met de puntoren) naast mij. ‘Mam…’, zegt hij. Hij wil nog meer zeggen, maar zwijgt door mijn opnieuw uitbarstend gehuil en legt voorzichtig een hand op mijn schouder. Het woordje ‘mam’…, voor het eerst in zijn leven noemt deze volwassen man mij zo en het raakt mij diep. ‘Igor, ik wil niet dat de geschiedenis zich herhaalt bij dit kindje. Niet nog een keer, zoals bij jou. Dat ik je pas leerde kennen na 33 jaar. Dat mag niet meer, niet nog een keer. Ik wil zijn moeder kunnen zijn.’ Ik ga tegenover hem staan en pak voorzichtig zijn armen. Hij heeft moeite met aanrakingen van mij, vooral als ik zo emotioneel ben. Dan ben ik weer terug in mijn huiskamer, ‘mam’ in mijn hoofd herhalend, in mijn hart ontvangend.

        De rest van de dag ben ik uitgeput en leeg. Ik heb geschreeuwd in het ruimteschip. In werkelijkheid was ik stil in meditatie, zat rustig in de huiskamer en heb mij niet bewogen. Er is zoveel opgekropte pijn in mijn kloppende hoofd, overvolle aders, in mijn hele lichaam. Ik loop nu op het randje. Dit mag niet gekker worden. Mijn grens in de purificatie van Mezelf Heiligen is bereikt.De volgende morgen word ik wakker na een diepe slaap en ben de stilte na de storm. De lichthologrammen van ‘ de purificatie van De Moeder’ zijn doorvoeld en in mijn lichaam verankerd.

        Of het ook werkelijk effect heeft om een ruimteschip te verbouwen?

        Tien voor zeven loopt de wekker af. Fons staat op, ik wacht tot het volgende signaal gaat en val direct weer in slaap. In die extra tien minuten droom ik dat ik op bezoek ben bij een gezin. Ik ben op kraamvisite bij een vader, moeder, een vijfjarig dochtertje en een heel klein baby’tje. De vader wiegt het in zijn armen, het dochtertje, bruin haar met pony, een echt moedertje in de dop, vertelt vol vertedering en enthousiasme over haar broertje. Het baby’tje praat als een super intelligent kind van negen, met ons mee. Hij heeft het over de bergen. Niet echt een gebruikelijk thema voor zo’n kleine baby. Ik kijk uit het raam van de woonkamer om de bergen te bekijken en zie een aardse heuvelachtige omgeving met paars, roze wolken. Tara. Ik krijg het hoopje mens in mijn armen. Als ik echt naar hem kijk, zie ik het ene moment een soort wit mensje, dan weer een onbenoembaar diertje. In mijn droom doet mijn bewustzijn er alles aan om de beelden in een bepaald kader te passen. Het kindje praat met mij en ik vraag verbaasd aan de vader of alle kinderen dat zo klein al kunnen. Hij begrijpt de vraag niet helemaal, het is doodnormaal. ‘Helemaal in het begin, kun je niet zo goed contact maken.’ Zegt hij, maar daarna ga je het al heel snel verstaan en praat je met elkaar.’ Hij legt dus eigenlijk uit hoe de telepathische afstemming direct tot stand komt.

        Het kleine beestje, kindje in mijn armen is zo lief en aandoenlijk met zijn wijze praat, groot wiebelig hoofd en slappe ledematen. Heerlijk, dit hummeltje in mijn armen. ‘Zeg kereltje, jij hebt wel een IQ van 200 volgens mij.’ ‘Hoe oud is hij eigenlijk?’ vraag ik de ouders. Ik kan zijn leeftijd niet schatten. Een lichaampje van een pasgeborene en het verstand van een negenjarige. ‘Kun je kruipen?’ Stel ik voor en buk me om hem op de grond te zetten. Afkeuring van de moeder op de bank. ‘Het is nog wel heel klein hoor’, zegt zij. Het slappe hoopje in mijn handen, doet geen enkele poging om armpjes of beentjes te strekken. Hij glipt van slapte haast mijn handen uit.

        De radio gaat weer aan. De tien minuten zijn om en ik ben wakker. Een ruimteschip verbouwen helpt. Ik heb mijn zoontje ontmoet in een droom. Waar de man, die als mijn broer voelde, vol vreugde het kind toonde en mij het kind in de armen gaf, was de moeder heel gereserveerd. Van haar hoefde dit contact niet. Zij had zo haar twijfels over mijn kunde en vaardigheden om met dit kind om te kunnen gaan. En gelijk had ze. Ik kan niets met dit kindje beginnen. Het is zo slap en zo slim. Hoe zou het zijn als ik dit kindje in werkelijkheid zou ontmoeten of groot moest brengen? Dank je wel moeder en vader voor het overnemen van deze verantwoordelijke taak. Voor het grootbrengen van mijn zoontje op Tara. Een mooiere plek is niet denkbaar. Een liefdevollere plek dan dit gezin ook niet. Ik ben gerustgesteld en kan mijn zoontje in vol vertrouwen loslaten tot een volgend contactmoment.

              ---------------------------------------------------------------------------------------------

         
        Aangrijpende ervaring van Inge Kuip op 10 november 2013
         
        Bevalling van een hybride kindje

         Ik lig in bed en heb al de nodige uren slaap achter de rug, als ik me er ineens bewust van ben dat ik mij in een ruimteschip bevind. Het is alsof ik midden in een film val, want ik val midden in een gesprek waar ik aan deelneem en ik loop met een aantal anderen (buitenaardsen) naar een andere ruimte. Ik voel dat ik vlak hiervoor ergens ‘ja’ tegen heb gezegd, maar h...et hoe, wat en waarom, dat weet ik niet.

         We komen in een behandelruimte aan. Wat mij angst inboezemt, zijn een aantal zeer grote injectienaalden. Ik denk dat er bloed afgenomen zal gaan worden. Dat wil ik niet zien; ik houd helemaal niet van spuiten en het zien van medische handelingen, en al helemaal niet op mijzelf. Ik ga dus ook met mijn rug naar 2 behandelaars zitten (er zijn er meer) en zeg: zo gaat het wel hè, ik hoef toch niet met mijn gezicht naar jullie te zitten? Gelukkig hoeft dat niet. Ondanks mijn angst voor de medische handelingen, is de sfeer goed, en voel ik me goed en vertrouwd bij deze personen.

        Dan voel ik een (kleine) injectie. Ze vertellen me dat het een verdoving is. Dat vind ik wel raar, want voor bloed afnemen, hoef je toch niet verdoofd te worden?
        Vervolgens verwacht ik een grotere naald in de holte van mijn elleboog, voor het afnemen van bloed. Dat is vreemd. Daar voel ik het helemaal niet. Wel voel ik wat gerommel iets boven mijn elleboog, aan de binnenkant van mijn arm (achteraf bedenk ik me dat dit het inbrengen van een infuus geweest kan zijn). Al snel krijg ik krampen in mijn baarmoeder. Dat snap ik niet, want dat hoort toch niet bij bloedafname. Jakkie, het doet zeer. En ik leun naar achteren, tegen de behandelaars aan. Ze laten me leunen. Het verbaast me, dat ze me niet als een aansteller ‘afdoen’, maar dat ze me laten leunen. Dan concentreer ik me weer op mijn linkerarm, want nog steeds denk ik dat daar bloed wordt afgenomen. Maar daar voel ik eigenlijk niet zoveel. Weer krijg ik een kramp in mijn baarmoeder. Pijnlijker dit keer, en weer leun ik achterover. Dan besef ik dat het helemaal niet om een bloedafname gaat. Er wordt via mijn vagina iets uit mijn onderbuik verwijderd. Zijn het weer eicellen die ik afsta? Nee, zo voelt het niet. Jemig, het is een kindje. Ik ben bevallen van een kindje! Ik mag het even vasthouden. Het is nog zo klein, het past nog gemakkelijk in de palm van mijn hand. Ik houd het kindje een tijdje vast, in mijn hand en tegen mijn hart.
         
        Ik ben ontroerd, weer een kindje van mij. Ook ben ik dankbaar voor de fijne sfeer tijdens de bevalling, en de fijne ondersteuning die ik heb gehad van de 2 ‘behandelaars’ die achter mij zaten. Het voelde als een echte samenwerking, op een gelijkwaardig niveau.

        Dan pas merk ik, dat er niet alleen 2 ‘behandelaars’ achter mij zaten, maar dat er ook een gynaecoloog voor mij zit. Een Ander Zelf van mij voel ik. Wat houd ik veel van hem. Ik maak, nu ik hem eindelijk zie, contact met hem en probeer duidelijk te maken hoeveel ik van hem houd, maar dat komt bij hem absoluut niet binnen. Van zijn kant is er de absolute herkenning en erkenning van wie ik ben.
        Maar de hoeveelheid emotie die ik met mijn liefde over hem uitstort, daar kan hij helemaal niets mee. Is er zelfs verbaasd over. Daar word ik verdrietig van. Ik voel mij alleen staan in mijn emoties.

        Dan voel ik, dat mijn Andere Zelf en zijn volk niet kunnen voelen zoals ik dat doe, dat zij anders in elkaar zitten dan mensen. Dat het voelen er anders is, en dat het uiten van emoties er helemaal niet is.
        Ik voel me verdrietig, omdat dit het uitwisselen van gevoelens en emoties voor mij moeilijker maakt. Dan merk ik dat ik in de veroordeling schiet: ik bestempel zijn gevoelsleven tot ‘armzalig’, maar eigenlijk veroordeel ik vooral mijn verdriet, dat ik niet weet hoe te communiceren met hem, hoe wij elkaar kunnen begrijpen.

        Ondanks deze rollercoaster aan emoties, neemt mijn Ander Zelf mij nog mee naar een andere zaal, waar een heleboel pasgeboren en onvolgroeide kindjes zijn. Zij liggen nu allemaal tegen iemand aan. Ik zie, dat ze iets hebben gedaan met mijn uitleg van vorige keren, dat deze hybride kinderen, juist omdat ze ook menselijk DNA hebben, niet alleen een technische omgeving en zorg nodig hebben om op te groeien, maar ook aandacht en liefde. Dit omdat gevoel één van de menselijke kwaliteiten is. En daarvoor heb ik ze uitgelegd hoe wij dat hier doen: onze kinderen in ieder geval veel bij ons dragen, zodat ze onze liefde kunnen voelen, en dat wij kunnen reageren op hun behoeftes, op welke manier ze die ook uiten. Een liefdevolle en contactrijke omgeving heb ik aanbevolen. En nu zie ik daar dus allemaal kangoeroe-ende ‘vrouwen’, om de kinderen te verzorgen. Ik ben blij met deze ontwikkeling, maar tegelijkertijd voel ik, dat de volwassenen daar, vanwege hun anders-zijn, niet in staat zijn volledig aan de gevoelsbehoeften van deze kinderen te voldoen.

        Ik merk dat mijn emoties hierover, allemaal teveel zijn voor degenen die daar leven. En ik voel dat ik weer ‘teruggestraald’ ga worden. Ik zou nog graag willen blijven, bij mijn kindje, bij mijn Ander Zelf. Maar dat gaat niet. Niet met alle emoties die ik nu heb.
        En dan word ik wakker, in mijn eigen bed. Het is 7.10 uur.

        De volgende dag kan ik, na bemoedigende woorden van Sigrid (collega-therapeut), terug naar het voelen van mijn verdriet over het contact met mijn Ander Zelf. Het voelen van mijn onvermogen om zijn anders-Zijn te snappen. Mijn onvermogen goed met mijn Ander Zelf te communiceren wanneer ik zo vol emotie zit.
        Ik leg weer verbinding met hem, en vraag hem bij me te blijven, ook al heb ik verdriet. Me aan te kijken. Maar dat kan hij niet. Als hij me aankijkt, weet hij geen weg met mijn emoties. Maar hij wil wel blijven: op zijn manier. Hij vraagt of hij mijn baarmoeder mag controleren. Dat is bekend en veilig terrein voor hem. Hij geeft wel degelijk om mij, maar uit dat anders: door te doen waar hij goed in is, zijn gynaecoloog-zijn.
        Wat vind ik dat fijn: dat hij bij me blijft. Niet weggaat, als ik zo vol emotie zit. Hij is bij me, hij onderzoekt me, en ik huil. We zijn wie we zijn, hij de gynaecoloog, ik de verdrietige. En ik merk dat als hij mag zijn wie hij is, en ik mag zijn wie ik ben, dat we dan samen zijn. En dat dat voldoende is. Ik huil, er komt veel oud verdriet los, maar tegelijkertijd moet ik lachen. We zijn net 2 onbeholpen kleuters, op pad om een goede weg van communicatie met elkaar te vinden. We zijn bij elkaar, doen ieder ons ding, maar wel met liefde en zorgzaamheid voor elkaar. Dat voelt als samen. En we zijn er allebei blij mee.
         
                                   ---------------------------------
         15 - 12 - 2013
        Ik heb deze morgen de naam van mijn oudste dochter doorgekregen. Een emotioneel moment. Ik heb haar al vaker naar haar naam gevraagd. Ook tijdens uittredingen 's nachts, waarbij ik in haar werkelijkheid aanwezig mag zijn en we elkaar aan kunnen raken en telepathisch met elkaar praten. We zijn dan werkelijk bij elkaar. Voor haar is het heel speciaal om haar naam te geven, zij huilde ook tijdens deze laatste ontmoeting en direct toen ik terug was in 3D kreeg ik haar naam te horen. AÏSA!
         
        25 - 08 - 2013
        Deze week heb ik de namen van 4 van mijn hybride kinderen telepathisch mogen ontvangen, zoals een brief door de brievenbus valt. Op totaal onverwachte momenten, midden in de drukte van alledag. Het zijn de namen van kinderen die ik tijdens een  uittreding al eerder mocht ontmoeten. Tot nu toe leefde ik zonder bewustzijn op namen en ik vond het prima. Nu ik de namen ken, voel ik zoveel meer verbinding met deze kinderen. Ik ben dankbaar dat ze hun namen hebben prijsgegeven. Hieronder zal ik ze aan jullie voorstellen.
         
        Samuel. Ik ontmoette hem pas geleden tijdens een uittreding en wij maakten contact met onze handen. Zijn huidskleur is bruin, zijn uiterlijk  menselijk met zwarte krulharen, Hij is langer dan ik en 15 jaar. Zijn uitstraling is die van grote wijsheid, onvoorwaardelijke liefde en rust. Ik vroeg hem of hij een zoon was, maar hij mocht geen antwoorden op mijn vragen geven. Een dag later kwam hij zijn ware kwaliteit aan mij aanbieden. Telepathisch contact met mij maken en boodschappen doorgeven. Omdat ik hem al ontmoet had wist ik dat zijn verschijning echt was en accepteerde ook zijn boodschappen. Hij heeft mij de namen doorgegeven. Dank je Samuel! 
         
         
        Sion. Dit is de tweede naam die ik van Samuel doorkreeg. Daarna de beelden van de baby die ik in mijn armen heb gekregen op 12- 02-2012. Ik heb met deze kleine vent veel contact, geef hem borstvoeding en moederliefde. hij is nu 2 jaar en kan nog niet lopen. Zijn spierspanning is zo slap dat hij niet  goed kan zuigen aan de borst , maar de toegeschoten melk oplikt. Zijn uiterlijk is buitenaards met uitstulpingen aan de zijkant van zijn haarloze hoofd. Hij is heerlijk vrolijk en dol op aandacht. Een echt hybride kind, want zijn behoefte aan moederliefde is groot en zijn gevoelsvelden zijn volledig ontwikkeld, een menselijke kwaliteit. Met hem heb ik contact tijdens dromen met min of meer bewustzijn.
         
        Sommige mensen denken dat ik vast veel miskramen heb gehad, geen kinderen heb gehad, een grote kinderwens heb of een verstoorde kind ouderrelatie heb gekend. Niets van dat al is op mij van toepassing. Ik heb 4 prachtige kinderen en mijn laatste wens in dit leven is nog meer kinderen. Ook heb ik een prachtige liefdevolle jeugd gehad. Dat mijn leven momenteel gevuld wordt met hybride kinderen heeft andere oorzaken.
         
        Natyak. De derde naam die binnenkwam. Wat een bijzondere naam, vast van een jongen, was mijn eerste gedachte. Maar nee. De beelden van de ontmoeting met een dochter werden getoond. Een pittige dame van 13 jaar die dol is op mijn jongste zoon Rein (3D kind 12 jaar). Hij wordt momenteel vaak begeleid naar een ruimteschip waar hij helingen en lessen krijgt, die hun vruchten in het dagelijkse leven afwerpen. Natyak speelt met hem en maakt hem wegwijs in het ruimteschip. Broer en zus zijn even groot, al is Rein twee keer zo breed als zijn tengere zusje. Ze plaagt hem soms en hij reageert precies hetzelfde als op de aarde. Gewoon niet, dus. Ik heb ze samen zien optrekken in het ruimteschip. Vandaar deze informatie. Natyak aardt erg naar haar buitenaardse vader ( man met de puntoren op het schilderij) en leert van Rein haar gevoel en liefdesvelden vanuit veiligheid in te zetten. Ze leert van Rein aanrakingen te waarderen. Natyak houdt van shape shifting (gedaante verandering) waardoor ik haar ogen soms als blauwe menselijke ogen waarnam en dan veranderden ze weer in zwarte buitenaardse ogen. Ik heb ze gecombineerd. Ze heeft mooi zwart haar in een hele korte boblijn gekapt.
         
        Lynde. De laatste naam die Samuel me gaf. Geen meisje maar een prachtig, liefdevol vrolijk jongentje van 10 jaar. Ik was ineens aanwezig met mijn dagbewustzijn tijdens zijn verjaardag? Hij omhelsde mij vol blijdschap en zei het volgende:
        Als het zo doorgaat, kan ik over een tijdje komen spelen met uhm..uhm... 'Met Rein?' zeg ik? 'Ja met Rein'. Maar telepathisch stuurde hij mij beelden van de grote broer van Rein. De volgende morgen heb ik deze zoon toch maar ingelicht dat er een hybride broertje wil komen spelen :) !Deze jongen had een donzig naakt ruggetje dat net zo zacht was als de huid van een pasgeboren baby.
         
         
                                   ---------------------------------------------
         
         
        01-10-2013
        Aan het einde van de Intensive 'hybride kinderen'' , gaf een cursist aan ieder van de deelnemers een prachtige kristal. Een Lemurisch Iris kristal. Dit was een idee van haar hybride dochter F(V)ancy, een gift aan alle moeders. Ook gaf zij een kristal aan mij voor mijn zoon Rein. Toen lichtte er ineens een grote roze kristal in de kamer op. Een lavendel rozenkwarts. Ook deze was voor Rein kreeg ze door. Toen ik de roze kristal in mijn handen nam, werd ik overvallen door ontroering. Natyak, mijn hybride dochter die met Rein speelt en hem wegwijs maakt in het ruimteschip, wilde hem deze kristal geven. Zij is dol op Rein. Dank je Jolanda, dat je zo open voor haar boodschap stond en zomaar jouw kristal weggaf.
        Gistermorgen toen Rein vroeg wakker was, nam hij de roze kristal van de plank boven zijn bed. Ik kwam in zijn kamer en ging nog even bij hem liggen. Met grote ernst legde hij toen zijn hand met de kristal erin op zijn voorhoofd en daarna op zijn hart. Zo bleef hij even liggen en legde toen de kristal weer op de plank. Zoveel verbondenheid en liefde voor Natyak sprak uit dit nooit eerder gemaakte gebaar! Voor mij een kostbaar moment om mijn zoon en mijn hybride dochter met elkaar contact te zien maken. Deze kristallen ervaar ik als een direct communicatiemiddel. Natyak is onmiddellijk aanwezig als je de steen in je handen neemt. 
        's Avonds nam Rein de kristal weer in handen en zei Natyak. Hij kent zelfs haar naam al!                        
                                 
                                       ----------------------
         
         
        De lezing op 15 mei 2013 in Oud Beijerland over o.a. buitenaardsen en hybride kinderen was een groot succes. Dat ze volop aanwezig waren laten onderstaande foto's zien. Een orb boven mijn hoofd tijdens de lezing (een hybride dochter van mij die zich vaker laat zien al een dansend lichtpuntje?), een orb voor mijn auto die bij de ingang geparkeerd stond en orbs in de omgeving van het pand. An Ruigrok heeft de foto's gemaakt. Zij kan orbs vastleggen.
         
         

         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
                                         

                                         ----------------------------------
         
         
         
        Marit Karssens channelt Meester Kuthumi. Zij stelt hem vragen over de hybride kinderen.
        Lees hier wat Kuthumi over hen zegt. Klik hier
        Zie ook haar site:www.dewegvanhetlicht.nl
         
                                             -------------------------------
         
         
         
         
        De hybride man die de vaccinatie leidde.
         
         
        Een vaccinatie met buitenaardse virussen en bacteriën
        19-11-2012
        Ik heb een intense ervaring gehad. Ik heb het volgende meegemaakt en het klinkt ongeloofwaardig, maar dat zijn mijn ervaringen in wezen allemaal natuurlijk.
         
        Gisteren ben ik met bijna mijn gehele lichaam (schilletje achtergelaten) naar een moederschip gebracht. Daar weten zij dat ik opgehaald wil worden voor langduriger contact en een intensere relatie met mijn hybride kinderen. Omdat ik bijna volledig aanwezig was kon ik alles nog duidelijker waarnemen en ervaren dan anders. Mij werd gezegd dat nu nog niet de tijd was. Er moesten eerst wat dingen afgehandeld worden.

        Totaal onverwachts, ik had nooit hierover nagedacht, deden ze een voorstel voor een vaccinatie. Een coctail van buitenaardse ziektekiemen. Ik steigerde meteen natuurlijk, maar er werd mij in lichttaal uitgelegd, dat mijn verlangens niet gerealiseerd konden worden op het niveau waar ik naar verlang, als ik niet ingeent was. Ik heb toegestemd en de vaccinatie ontvangen. Heb jullie ooit met zoiets rekening gehouden? Terug in mijn lichaam heb ik de enting als stroop door mijn lichaam voelen trekken, ik kan er ook ziek van worden, tja, je moet er wat voor overhebben. 

        Ik word op hele korte termijn opgehaald is me verteld. Tijd? Loopt daar anders dan hier. Afwachten maar, maar voor mij voelt het dat er met man en macht gewerkt wordt aan een prachtige co-creatie, alles gelinkt aan onze hybride kinderen. Wat een veld hè! dat het zo geopend wordt! Wordt vervolgd, maar wanneer? 



                                       ------------------------------
         
         
        12-02- 2012 heb ik dit buitenaardse baby'tje in mijn armen gekregen tijdens een uittreding. Het heeft mijn leven veranderd. Vandaag precies een jaar later, is het mij gelukt de kleine hybride man te schilderen. Dit is hij dus! Ik kon op het schilderij geen schaduw tekenen, het hybride veld is nog niet op aarde geland. Ook kon ik mijn handen die hem vasthielden niet tekenen. Het is een jaar geleden dat ik hem heb mogen koesteren en ik ben verdrietig dat het daarna niet nog een keer is voorgekomen. Wel in mijn dromen maar niet tijdens uitredingen met dagbewustzijn. Mijn verlangen is te groot om mijn handen te kunnen tekenen.
         
         
         
        Hoe maak je contact met je kinderen?
        Ik krijg steeds berichten van mensen die innerlijk weten dat ze hybride kinderen hebben, maar verder geen idee hebben hoe ze het contact kunnen verdiepen.
        Hieronder vanuit mijn eigen ervaringen tips voor jullie:
         
        Maak met je gevoel contact en vraag je hybride kinderen bij je. Laat hen je verlangen tot contact voelen en eventueel je verdriet over dit gemis.
         
        Als ook jouw kinderen er aan toe zijn, dan laten ze jou via je emotionele velden ook hun verdriet en verlangen voelen. Aan jou om zo in je lichaam aanwezig te zijn dat je het verschil kunt voelen tussen hun en jouw verlangen.
         
        vraag hen zo vaak als mogelijk, op vele momenten van de dag, om contact met jou te maken in je dromen. Zeuren helpt echt. Zij verschijnen in je dromen als kinderen, eigen kinderen, of dieren. Let op dromen met dit thema en voel de achterliggende informatie. 
         
        Vraag hen ook je direct wakker te maken, zodat je deze belangrijke dromen onthoudt.
                                            
                                       
                
                                         -------------------------------
         
         
        Een afbeelding van mijn hybride dochter 06-12-2012
        Vandaag zomaar een prachtig geschenk gehad. Saleire, een Engelse kunstenares ( ik ken haar verder nog niet en heb haar ook geen opdracht gegeven) heeft een afbeelding gemaakt van mijn hybride dochter, degene waar ik momenteel vaak mee samenwerk en tegenkom tijdens uittredingen.(Zie bovenstaande ervaringen.) 
        Ik heb haar nog niet kunnen bekijken alleen haar rug en handen aan mogen raken en we hebben hoofd aan hoofd gestaan (soort voetje vrijen, maar dan met onze hoofden :) )en elkaar omhelsd. Haar handen zijn menselijk maar kleiner en minder stevig. Haar rug was als van een mager mens dat veel te ruim in haar vel zat. Helemaal gerimpeld. Het mooiste moment was dat ze mij een kus op mijn voorhoofd gaf waarbij ik haar kleine mond en neus voelde, zonder de menselijke vleselijke zachtheid. Ook dit komt op deze afbeelding naar voren.

        Ook al weet ik niet of ze er werkelijk op deze manier uitziet, de energie in deze afbeelding klopt zo goed! De spiralen op haar hoofd staan voor mij voor haar kwaliteiten om dimensionale poorten door te gaan. Ook de afbeelding op haar voorhoofd is een symbool voor ons reislichaam. 
        Ik heb exact dezelfde afbeelding in het graan gemaakt, toen ik was opgehaald en samen met Arcturiërs een graancirkel gelegd heb op 04/05-08-11 in Engeland. Zij en ik werken samen om ieder die er klaar voor is, zich zijn vrijheid te laten herinneren. Wij zijn in essentie allemaal kosmische reizigers en kunnen reizen door de tijd en naar andere werkelijkheden! Deze codes liggen in ons lichaam verankerd en hoeven alleen maar geopend en herinnerd te worden.
        ook haar wilskracht, intelligentie en onvoorwaardelijke liefde (aureool) vind ik in haar energie terug. Ik ben dus heel dankbaar voor dit prachtige geschenk.
         
         
         
         
         
                                               
                                       -------------------------------------
         
         
         
        www.impulce-bewustwording.nl "Als heel jong kind heb ik vriendjes, die er anders uit zien dan wij. Aan mij laten ze zich zien als een soort konijntje. Ik weet wel dat het geen konijntjes zijn, ik kan immers gewoon met ze praten en spelen. En konijntjes zien er toch ook wel weer heel anders uit, maar voor mij lijken ze nog het meest op konijntjes. Die ‘konijntjes’ zijn altijd omringd door roze bolletjes, andere blije wezentjes. Zij komen gewoon in onze achtertuin en ik speel met de ‘konijntjes’. Soms zijn er ook hele grote bollen met een ring er omheen (ufo’s), die vliegen op iets hogere hoogte. Als ik mijn moeder vertel dat ze er weer zijn, of over ze vertel wanneer ik ze heb getekend, zegt ze altijd dat ik gewoon moet doen. Er zijn helemaal geen konijntjes/roze bolletjes/bollen in de tuin of de lucht. Dat vind ik niet leuk, mijn moeder die hun aanwezigheid ontkent, dat zij ze niet ziet, terwijl ze er wel zijn en ik met ze kan spelen. Ik ga toch naar buiten, met ze spelen, maar vertel daarover niks meer, aan niemand.
         
        Zo zie ik, als ongeveer 3-jarig kind, ook een keer een ufo in onze achtertuin staan. Dat is spannend, een ufo in onze tuin. Daar moet ik heen, die drang is zo sterk. Maar ik mag niet naar buiten van mijn moeder. Op de één of andere manier weet ik hoe ik mijn fysieke lichaam in onze woonkamer kan achterlaten en met mijn etherische lichaam klim ik met een onbedwingbare nieuwsgierigheid het trappetje op en stap naar binnen. Er staat iemand achter de deur, die iets met mijn hoofd doet. Het voelt niet lekker, maar het is zo snel voorbij dat ik negeer dat dit is gebeurd. Ik wil verder.Nieuwsgierig kijk ik rond in die ufo. Het voelt vertrouwd, hier ben ik vaker geweest. En die ‘personen’/wezens die er zijn, die ken ik. En toch voelt het anders dan ik had verwacht. Ik had een vreugdevolle hereniging verwacht, iets fijns, zoals spelen met de ‘konijntjes’, maar ik voel dat er iets heel anders staat te gebeuren. Dat voelt niet fijn. Ik word naar een behandeltafel geleid, en ik weet gewoon dat ik dit niet wil. Maar door de manipulatie in mijn hoofd bij mijn binnenkomst, ben ik niet in staat nog te uiten dat ik niet wil, noch ben ik in staat het op een andere manier tegen te houden. Een operatie waarin een aantal van mijn eicellen wordt weggehaald volgt. Daarna word ik weer buiten de ufo gezet. Ik ga ons huis binnen, en kruip weer in mijn fysieke lichaam.Ik kan er thuis natuurlijk niets over vertellen. Ik had binnen moeten blijven, en mijn moeder zal me vast weer niet geloven. En ik stop deze gebeurtenis zo ver weg dat ik hem ‘vergeet’.
         
        Vanaf dat moment word ik ’s nachts uit mijn slaap meegenomen. Dan worden niet alleen eicellen weggehaald, maar worden er ook foetussen teruggeplaatst, die in een later stadium van zwangerschap weer worden weggehaald. Doordat dit ’s nachts in mijn slaapbewustzijn gebeurt, heb ik er geen weet van. De eerste signalen dat er iets aan de hand is, komen op mijn 29, als ik zwanger ben. Ik krijg weer dezelfde nachtmerries als die ik in mijn jeugd had en enorme angsten wellen in mij op. Vooral de angst voor inbrekers. Alles mogen ze van me weghalen, het hele huis mogen ze leegroven, maar van mijn kind blijven ze af.
         
        Jaren later, tref ik in de healing arts opleiding een groep mensen die grotendeels ook ervaringen heeft met buitenaardsen. Eindelijk mag ik er met deze ervaringen zijn. Het zijn nu niet meer alleen vage herinneringen. Door alles in mijn gevoel toe te laten, valt het niet meer te ontkennen. Dit is wat ik werkelijk heb ervaren. In de helende sessies hierop, is veel aan de orde gekomen: het hoe en waarom mij dat in dit leven overkwam, contracten/afspraken die hieraan ten grondslag lagen, maar ook de vraag of ik een band wilde opbouwen met de kinderen die uit deze ervaringen zijn voortgekomen. Op dat moment koos ik ervoor het contact pas op termijn aan te willen gaan. Ik voelde wel een enorme liefde, maar ik was er op dat moment nog niet aan toe. Ik had nog veel tijd nodig voordat ik dit gebeuren kon accepteren.  
         
        Na een lange periode zonder bewuste multidimensionale contacten, waarin ik steeds sterker aard, is er nu een nieuwe fase aangebroken. Die kondigt zich aan als er tijdens mijn slaap ineens drie ‘personen’ naast mijn bed staan. Twee vrouwen staan voor een derde, mannelijke persoonlijkheid, die zich niet zo goed durft te laten zien. Zij staan daar, een stukje van mijn bed af, en dat moet ik even verwerken. Een innerlijk weten, dit zijn mijn hybride kinderen, dringt zich aan mij op. Twee dochters, voorzichtig om het contact met mij te leggen, wetend dat ik dat een paar jaar geleden niet aan kon. Mijn nieuwsgierigheid naar de man achter hen wordt groter en ik vraag mijn zoon zich ook te laten zien. Voorzichtig komt hij achter de twee vrouwen tevoorschijn. Hij ziet er totaal anders uit dan mijn twee dochters, die heel erg menselijke trekken hebben. Het enige dat mij opvalt is dat hij er totaal niet menselijk uit ziet. Hoe hij er wel uit ziet, kan ik niet beschrijven, mijn gevoel van pure liefde voor hem overheerst. Ik ben zo blij, en zo ontroerd, vol pure liefde om mijn kinderen na zo lange tijd te zien. 
         
        Samen met mijn vriendin en collega-therapeut Sigrid Karssens (zij heeft haar ervaringen beschreven in haar boek ‘Hemels aarden’), heb ik de ervaring dat er nog zeer veel van deze hybride kinderen zijn, die ook snakken naar contact met hun aardse ouders. Zij vraagt mij om samen hier workshops voor te gaan geven. Vlak daarna reis ik weer voor het eerst bewust naar een andere dimensie af. Dit keer zonder angst, omdat ik nu door mijn veel sterkere aarding contact kan houden met mijn fysieke lichaam. Een bijzonder gevoel, om te voelen hoe mijn voeten los van de grond komen en ik wegvlieg, dit keer met een volledig lichaamsbewustzijn. Ergens moet ik een poort door, die aanvoelt als een vernauwing, en na een ‘tijdje’ kom ik op een andere planeet aan. Daar ontmoet ik een man. Ik omhels hem, want ik ken hem; we hebben een sterke band. Dit is de eerste keer dat ik de handen en het lichaam van iemand van een andere planeet echt fysiek kan voelen. Wat is het een ontroerend, warm en innig weerzien. Wat een vreugde en genegenheid in hem en in mij. Maar ook verdriet: wat heb ik hem gemist. En daar waar ik vroeger de buitenaardse bewustzijnsvormen alleen kon zien, kan ik hem nu ook echt voelen.
        Hij is iets kleiner dan een mens, heel tenger maar wel sterk, met een bredere schedel dan wij mensen gewend zijn. Ik heb het gevoel dat ik hem met dat lichaam van mij helemaal zal pletten, maar daar moet hij om lachen; dat zal niet gebeuren, hij is sterk genoeg. De humor en de lichtheid van dat moment maakt mij zo blij. Maar er zit een diepere reden achter dit bezoekje.
        Mijn vriend leidt mij rond in een soort ziekenhuis, vol hybride kinderen. Het ziekenhuis is een heel steriele omgeving, waarin de kinderen technisch heel goed worden verzorgd. Maar wat ik bij deze kinderen voel is het gemis van de warmte van een vader en moeder. Omdat deze kinderen deels menselijk DNA hebben, voelen zij dit gemis. Hun verzorgers, die op een andere manier voelen, missen deze warmte niet, omdat ze hem niet kennen en dit ook niet in hun genen zit. Daarnaast is er bij een aantal volwassen hybride kinderen ook pijn over hun fysieke afwijkingen en hun misvormde voortplantingsorganen. Daardoor zijn zij niet in staat zich op een natuurlijke, liefdevolle manier voort te planten. Hoewel het medisch-technologisch op die plek mogelijk is wel de biologische ouder te worden van een kind, willen zij dat niet. Niet op die manier, niet de kou van een laboratorium. Zij willen het menselijk aspect, een warm gevoelsleven, meenemen in hun voortplanting en de conceptie. En dan komt de vraag weer: Inge, wil jij helpen om deze hybride kinderen met hun aardse ouders te verenigen. En al voelend kan ik nu vanuit een nog diepere laag in mijzelf ‘ja’ zeggen. En ik voel en weet dat ik in staat ben, en dat het op mijn zielepad ligt, hier verder in te gaan. Dat ik hier een rol in heb, die in mijn blauwdruk voor dit leven is opgenomen. 
         
         
                                   --------------------------------------
         
         
         
        Hieronder volgt verdiepingsstof over hybriden: 
         
        De Borentulisum
        De Hybride witten die geboren zijn uit de foetustransplantatie (zij hebben enige tijd in de vrouwelijke baarmoeder doorgebracht. Tijdens een abductie ervaring wordt de zwangerschap afgebroken en de foetus verder kunstmatig groot gebracht) en die in beperkte mate in staat zijn tot interdimensionale transmutatie en transmigratie, worden de Borentulisum genoemd. Zij beschikken over het vermogen om voor korte duur de driedimensionale frequentiebanden binnen te gaan. Zij dragen een sterker menselijk   stempel dan degenen die uit eidonorbevruchting zijn voortgekomen. Deze wezens hebben het sterkste emotionele stempel van de Hybriden en zijn bij gevolg beter in staat mensen te begrijpen, met hen in wisselwerking te treden en telepathisch met hen te communiceren. Op een dag zullen zij een rol spelen als bemidddelaar als er contact gemaakt wordt met de menselijke bevolking. Zij zullen ook fungeren als leraar en helper.
         
        De witten die zijn geboren uit eidonatie en niet-biologische inseminatie (genetisch materiaal verkregen tijdens abducties) en die meestal niet bestand zijn tegen interdimensionaal transport, zijn bekend als de Borentasai. Beide hybride soorten zijn hoogst intelligent en vertegenwoordigen zuivere lijnen van Mens-Zeta hybriden: die beide rassen (mens en Zeta) zijn de enige die een aandeel hebben geleverd in hun genetische structuur. Beide lijnen van de Borendt (zoals ze collectief worden genoemd), beschikken over het vermogen om hun geest rechtstreeks te verbinden met menselijke gecontracteerden, met behulp van de Keylonta-codes (sterrentaal, lichttaal). Zij kunnen bijgevolg met mensen in contact treden in de menselijke droomstaat of tijdens gewijzigde bewustzijnstoestanden, bijvoorbeeld bepaalde meditatietechnieken. Voor mensen die er aan toe zijn en die bovendien in staat zijn zulke communicaties rechtstreeks te ontvangen, zijn de Borendt bereid een begin te maken met het delen en uitwisselen van informatie en het opbouwen van bewuste relaties.
         
        De Borendt werden gecreëerd uit jullie afstammingslijn en zijn zich van dat feit bewust en dus bezien zij het menselijke ras met grote compassie en een ouderlijk verantwoordelijkheidsgevoel. Ooit zullen ze verwelkomd worden en gerespecteerd door de mensen die universele broederschap nastreven. De Borendt kunnen jullie ras veel leren; vaardigheden en kennis die jullie nodig hebben om je evolutie gemakkelijker en vervullender te maken, zowel voor de individuele persoon als voor de massa’s.
         
         
        Deane 2004-2006       -----------------------------------------
         
         
         
        Door Inge Kuip:In het contact deze week met mijn oudste hybride dochter, kon ik haar vragen stellen over het hoe en waarom van ons contact. Ik voelde een achterliggende reden van onze moeder-dochter-relatie en onze toekomst samen, het doel daarvan. En meer in het algemeen de rol die onze hybride kinderen gaan vervullen.Zij zijn de brug naar, en onze begeleiders in de kennismaking met de andere levensvormen in het universum op het moment dat wij galactische burgers worden. We zullen niet alleen kennismaken met die levensvormen, maar we gaan ook met hen samenleven en samen met hen vanuit liefde kinderen krijgen. Er zullen dus weer nieuwe ‘rassen’ ontstaan.
         
        Zoals op aarde ooit de verschillende rassen gescheiden op de continenten leefden en zich vrij over de aarde zijn gaan bewegen en er interraciale relaties zijn waaruit kinderen zijn voortgekomen, zo zal dat ook galactisch gaan plaatsvinden. Ook wij mensen zullen niet alleen op aarde blijven wonen, maar op verschillende plekken in het universum. Daar zullen we gaan samenwonen met de diverse andere ‘rassen’.
         
        Mijn hybride kinderen zijn ontstaan zonder mijn bewustzijn daarop. Direct na de eiceldonatie in een laboratorium opgekweekt, of na een aantal weken in mijn baarmoeder elders opgegroeid. Maar de toekomstige galactische kinderen zullen uit een liefdevolle relatie ontstaan, vanuit conceptie, en in baarmoeders groeien totdat het tijd is om geboren te worden. In de baarmoeder, met de moederlijke warmte die zij zo broodnodig hebben, en met een vader in de buurt. Op deze wijze zullen er emotioneel gezondere hybride kinderen en volwassenen opgroeien dan de huidige generatie hybride kinderen. Deze nieuwe kinderen zullen de geheelde gevoelsvelden van de mensheid overerven van één van hun ouders. Met gevoelsvelden bedoel ik dan de gezonde gevoelsvelden: met de ervaringen van de dualiteit en de heelheid die hieruit ontstaat, dus met bewustzijn van wat die heelheid inhoudt.
         
        Doordat wij als mensen straks die ervaringen in ons DNA hebben, hebben wij iets heel moois om door te geven.Onze huidige hybride kinderen hebben hier voor ons als mensen een begeleidende rol in: zij begeleiden ons in het contact met de andere levensvormen in het universum. Dat wij zonder angst voor het anders-zijn van hen durven kennis te maken.Het was een heel liefdevol contact met mijn hybride dochter. Ik had vanuit de oude geneticus in mij, die vanuit andere motieven dan liefde nieuwe rassen heeft doen ontstaan, eerst honderdduizend ‘ja-maar-vragen’. Maar ik werd gerustgesteld: een liefdevolle relatie tussen de ouders zal de basis zijn voor de verwekking van deze nieuwe kinderen.…..         
         
         
         
         
         
                                           -------------------------------
          Website Builder
          mogelijk gemaakt
          door Vistaprint